Jak wyglądają robaki u psa? Co zrobić, gdy się pojawią?

Jak wyglądają robaki u psa?

Organizm psa może być zasiedlany przez różne rodzaje pasożytów wewnętrznych. Niektóre bytują głównie w jelitach, podczas gdy inne mogą wędrować nawet do serca czy oczu. Robaki żyją w organizmie psa, rozmnażają się i okradają gospodarza z cennych składników odżywczych. Ich celem jest także przenoszenie się na nowych żywicieli, dlatego opiekun zarobaczonego psa może niekiedy zauważyć larwy robaków w jego wymiotach lub odchodach.

Kontakt z zarobaczonym psem może być niebezpieczny również dla ludzi. W literaturze naukowej opisano przypadki zakażeń tasiemcem czy nicieniami ocznymi przenoszonymi ze zwierząt na człowieka. To jednak nie jedyne pasożyty, które mogą stanowić zagrożenie dla ludzi.

W ciele psa mogą pasożytować robaki płaskie (płazińce), takie jak tasiemce i przywry, oraz robaki obłe (obleńce), które ze względu na miejsce występowania dzielą się na dwie grupy:

• Nicienie jelitowe, np. glista psia, tęgoryjce, włosogłówka,
• Nicienie pozajelitowe, np. nicienie sercowe, nicienie płucne, nicienie podskórne.

Objawy: Po czym poznać, że pies ma robaki?

Objawy zarobaczenia zależą od miejsca bytowania pasożytów w organizmie psa, a więc od konkretnego gatunku, którym został zarażony.

W przypadku robaków jelitowych, takich jak tasiemiec i glista psia, powtarzającymi się objawami są wymioty i biegunki. Tasiemczyca może prowadzić do naprzemiennych biegunek i zaparć.

Wśród innych, na pozór sprzecznych objawów, można wymienić zarówno wilczy apetyt, jak i niechęć do jedzenia. Zarobaczone psy nie są w stanie przyswajać niezbędnych składników odżywczych, co może prowadzić do przejadania się przy jednoczesnym spadku masy ciała. U innych osobników zarobaczenie może powodować apatię, utratę apetytu i postępującą utratę wagi.

Zakażenie endopasożytami często objawia się problemami skórnymi – w pierwszej kolejności można zauważyć zmatowienie sierści, jej nadmierne wypadanie oraz łamliwość włosa.

Jednym z bardziej charakterystycznych objawów zarobaczenia jest saneczkowanie, spowodowane świądem w okolicy odbytu, który wywołują pasożyty wydostające się z ciała psa.

W skrajnych przypadkach zarobaczenie może prowadzić do znacznego wzdęcia jamy brzusznej, spowodowanego nagromadzeniem robaków.

U psów, u których pasożyty przedostały się do układu oddechowego, pojawia się zazwyczaj duszący kaszel, który pomaga robakom wrócić do układu pokarmowego.

Białe robaki w kupie psa – co robić?

W przypadku niektórych pasożytów ich formy rozwojowe mogą być widoczne w kale, dlatego niektórzy opiekunowie psów zgłaszają lekarzowi, że zaobserwowali białe robaki w odchodach swojego pupila. Najczęściej są to człony tasiemca. Już po trzech tygodniach od zakażenia tasiemiec może osiągnąć dojrzałość i długość nawet 80 cm. Rozmnaża się poprzez uwalnianie do środowiska członów, w których może znajdować się nawet 30 jaj. Człony wydostają się biernie – z kałem psa – lub aktywnie, wychodząc przez odbyt. Jaja mogą zostać połknięte przez pchły bądź wszoły, które domykają cykl rozwojowy pasożyta u innego żywiciela.

Innym pasożytem, którego jaja mogą zostać wydalone wraz z kałem, jest glista psia. Należy jednak podkreślić, że w tym przypadku trudno je zauważyć, ponieważ mają mikroskopijne rozmiary – około 70–90 mikrometrów średnicy. W kale mogą być natomiast widoczne dorosłe osobniki, które mierzą od kilku do nawet 20 cm. Są one łatwo dostrzegalne, ponieważ wyglądają jak kremowe nitki, przypominające spaghetti.

Jak psy zarażają się robakami?

Psy mogą zarazić się robakami na wiele sposobów:

1. Zarażenie śródpłodowe – u ciężarnych suk, pod wpływem hormonów, może dojść do uaktywnienia larw glisty psiej uśpionych w tkankach. W takiej sytuacji larwy przenikają przez łożysko, zakażając rozwijające się szczenięta. Po narodzinach larwy aktywują się i rozpoczynają cykl rozwojowy.
2. Zarażenie przez mleko matki – w przypadku glisty psiej istnieje również ryzyko zakażenia potomstwa podczas laktacji. Szczenięta wysysają larwy wraz z mlekiem matki.
3. Zarażenie po zjedzeniu zainfekowanego pokarmu – larwy i jaja pasożytów mogą znajdować się w zbiornikach wodnych, na zanieczyszczonej żywności, w glebie czy na trawie. Psy mogą połknąć pasożyty, pijąc wodę z kałuży, jedząc surowe mięso lub zjadając trawę.
4. Zarażenie przez zjedzenie żywiciela pośredniego – do zakażenia tasiemcem u psów dochodzi najczęściej poprzez połknięcie zakażonej pchły podczas pielęgnacji sierści. Możliwe jest także zakażenie poprzez zjedzenie zarażonej myszy, ślimaka lub owada.
5. Zarażenie przez pasożyty zewnętrzne – psy mogą zarazić się nicieniem płucnym lub podskórnym na skutek ukąszenia przez zakażonego komara.

Diagnozowanie

Jeśli zauważysz robaki w odchodach psa lub u Twojego pupila pojawią się inne objawy sugerujące zarobaczenie, konieczna jest wizyta u lekarza weterynarii.

Diagnozowanie pasożytów u psów nie jest obecnie skomplikowane, a weterynarz ma do dyspozycji szeroki wachlarz narzędzi diagnostycznych:

• Badanie kału – powszechnie stosowane przy podejrzeniu pasożytów jelitowych.
• Test PCR – wykrywa DNA pasożyta w próbce materiału.
• Testy immunologiczne – wykrywają antygeny pasożytów oraz przeciwciała produkowane przez organizm psa.
• RTG lub USG jamy brzusznej – stosowane najczęściej w przypadku podejrzenia pasożytów jelitowych.
• Wymaz z odbytu – pomocny w wykrywaniu niektórych gatunków pasożytów.
• Pobranie próbki mięśni – wykonywane, gdy istnieje podejrzenie obecności nicieni bytujących w tkankach mięśniowych.

Leczenie: Jak pozbyć się robaków z psa?

Rutynowym postępowaniem w leczeniu zarobaczonych psów jest zastosowanie odpowiedniego leku w formie tabletki., np. InPar. Preparaty w tej postaci są zazwyczaj dostępne w dawkach dopasowanych do masy ciała psa. Odrobaczanie tabletkami może być również stosowane profilaktycznie – wówczas preparat podaje się psu zwykle raz na kwartał, choć częstotliwość zależy od środowiska, w jakim żyje zwierzę.

Tabletki przeciwpasożytnicze często występują także w formie smakowitych przysmaków o atrakcyjnym zapachu, co ułatwia podanie ich psom, które niechętnie przyjmują tradycyjne tabletki.

Inną metodą podawania środków odrobaczających są pasty przeznaczone do zwalczania robaków jelitowych. Zazwyczaj stosuje się je w leczeniu zakażeń Toxocara canis, T. leonina, Ancylostoma caninum, Uncinaria stenocephala oraz Physaloptera.

W niektórych przypadkach konieczne może być podanie leku w formie zastrzyku.

Schemat terapii, a także wybór i podanie odpowiedniego preparatu przeciwpasożytniczego, powinien określić lekarz weterynarii.

Jak zabezpieczyć psa przed robakami?

Zapobieganie zakażeniom pasożytniczym u psa wymaga od opiekuna prowadzenia rozszerzonej profilaktyki, która powinna obejmować:

• Systematyczne odrobaczanie psa zgodnie z częstotliwością zaleconą przez lekarza weterynarii.
• Badanie kału psa przynajmniej raz w roku w celu wykrycia ewentualnych pasożytów wewnętrznych.
• Nadzór nad psem podczas spacerów, aby zapobiec zjadaniu nieznanych przedmiotów lub resztek jedzenia.
• Regularne zabezpieczanie psa przed pasożytami zewnętrznymi za pomocą kropli spot-on, (np. Refordog chroniący przed komarami) tabletek lub obroży.
• Regularne pranie zabawek i legowiska oraz dokładne czyszczenie misek, z których je pies.

Bibliografia

1. J. L. Gundłach, A. B. Sadzikowski, Parazytologia i parazytozy zwierząt, PWRiL, Warszawa 2004.
2. Glisty psów i kotów (Toxocara canis, T. cati), https://www.esccap.pl/glisty-psow-kotow-toxocara-canis-t-cati/ (21.02.2025).
3. Odrobaczanie psów i kotów, Przewodnik ESCCAP 01 wydanie szóste – maj 2021.